PRZECZYTAJ WSPOMNIENIE O ŚP. ROMANIE MOCYDLARZU:

http://www.glokalna.pl/do-konca-pielegnowal-dwie-milosci/

Wracając do 11 września (jak to brzmi!), po co komuś wiedza na temat tragicznej śmierci człowieka, którego nie znał? O tym chcą opowiadać kiedyś swoim wnukom albo kolegom przy whisky, bo nie mają innych tematów? Co gorsza, syn zmarłego Pana Romana, Karol, z którym odbyłem długą rozmowę kilkadziesiąt godzin po tragedii, przytaczał znacznie bardziej bezczelne zwroty, jakie bezpośrednio kierowali do niego ludzie, pytając o śmierć ojca. O znieczulicy przedstawicieli służb nie wspomnę.
A czy nie lepiej byłoby uszanować rodzinę i pamięć o wspaniałym i dobrym człowieku, spuszczając zasłonę milczenia? Czy nie lepiej byłoby współczuć i „być pod ręką”? Moi drodzy, czas zająć się własnym życiem, bo karma wraca, a plotkowanie na lewo i prawo o tragediach, które Was nie dotyczą, niczego w Waszym życiu nie poprawi. Ani nie będziecie zdrowsi, ani bardziej wypoczęci – nawet Wasz status materialny się nie poprawi… A wszyscy ponoć gonimy za pociągiem z forsą.

DANIEL BORSKI

Nie przez przypadek przywołuję temat sędziego i przepisów piłkarskich, ponieważ w ostatnich tygodniach doszło do skandalicznych wydarzeń podczas meczów Piasta Kobylin i Astry Krotoszyn. Kobylinianie zmierzyli się z KS Opatówek na jego boisku. Znam dobrze ten zespół, ponieważ wiele razy miałem (nie)przyjemność sędziować jego spotkania. Zawodnicy Opatówka miewają pretensje do arbitrów nawet przy podyktowaniu faulu dla nich.

W trakcie ostatniego meczu sędziowanego przez rozjemców z Krotoszyna działy się rzeczy niepojęte. Schodząc z boiska, kolega asystent dostał kopniaka, a główny był szarpany za koszulkę. Dodatkowo, chyba za wygląd (nie obraź się, Marcinie, ale nie wiem, za cóż by innego…), ciosem bokserskim powalony został golkiper Piasta – Marcin Porzucek. Jak to zazwyczaj bywa, w takich momentach policji nie było, nie mówiąc o ochronie. Ta raczej pomagała zlinczować piłkarzy rywali oraz sędziów, zamiast rozdzielać rozwydrzone towarzystwo…

Jeszcze „ciekawiej” było w Trębaczowie, gdzie miejscowa Pogoń podejmowała Astrę. Fakt, zachowanie Patryka Wojtkowiaka po straconym golu było niesportowe, za co zresztą bramkarz otrzymał zasłużoną żółtą kartkę. Reakcję Błażeja Ostrego, wyrywającego mu piłkę i bijącego gracza Astry, też mógłbym przeboleć, wszak 300 spotkań z gwizdkiem dało mi okazję do bycia świadkiem znacznie bardziej gorszących scen (kto nie sędziował nigdy w klasie B w pojedynkę, nie ma prawa się w tym temacie wypowiadać!). Ale już wtargnięcie na boisko kibiców – najpierw Astry, a później Pogoni – to dla mnie rzecz niewyobrażalna. Zachowania „fanów” obu zespołów nie ma co komentować. Mogli się wcześniej umówić w jakimś miejscu na bójkę, dać upust swej agresji i tym samym pozwolić w spokoju chłopakom grać w piłkę. Widać jednak, że oni też chcieli być w centrum wydarzeń…

Dla mnie rzeczą dziwną i niezrozumiałą jest brak jakichkolwiek zabezpieczeń, policji czy ochrony. Kibice obu drużyn siedzieli razem i było tylko kwestią czasu, aż wybuchnie jakiś konflikt. Analizując film nagrany przez dziennikarza Radia SUD, stwierdzam, iż przedstawiciele prawa mają idealny materiał do wyłapania wszystkich agresorów.

Coś mi się jednak wydaje, że temat zostanie zamieciony pod dywan. Dodatkowo jak zwykle „klasę” zapewne pokaże OZPN. Na meczu w Opatówku byli obserwator i przedstawiciel zarządu, ale… żaden z nich nie widział zdarzenia! Swoją drogą ciekawe, co w tym momencie robili. Przecież trybuny w Opatówku są tak wielkie, że można się na nich zgubić….

Podejrzewam, że za wspomniane zdarzenia ukarane zostaną kluby, a nie sami zawodnicy czy poszczególni kibice. No bo przecież łatwiej leśnym dziadkom z Kalisza przywalić 200-300 zł kary niż rzetelnie pełnić swoje obowiązki…

GRZEGORZ NOWAK

Nie ma co się doszukiwać w tym fakcie teorii spiskowych. Ot, proza życia. „DeBe” po prostu podjął taką decyzję, wychodząc z założenia (skądinąd słusznego), że czasem trzeba w swoim życiu zawodowym coś zmienić, bardziej poświęcić się innym zajęciom, poszukać nowych rozwiązań, eksplorować nieznane dotąd obszary. A że miał „pod ręką” redaktora, który w jego ocenie doskonale poradzi sobie w kierowaniu gazetę, to powierzył mu stanowisko naczelnego w gazecie, której ciągle (i to się nie zmienia) jest jednym z właścicieli. Tak więc Daniel Borski zupełnie nie znika ze świata dziennikarskiego, lecz jedynie usuwa się w cień, z którego bez wątpienia będzie bacznie przyglądał się dalszemu rozwojowi swego „dziecka”, tj. GL KROTOSZYN.

Powiadają: „nowa miotła – nowe porządki”. Ale od razu zaznaczam – rewolucji w naszej gazecie nie będzie, bo uważam, że jej linia programowa jest słuszna. Owszem, zapewne jakieś zmiany z czasem wprowadzimy, lecz ich całokształt będzie można określić mianem co najwyżej ewolucji. Tak czy owak niezmiennie w naszej redakcyjnej pracy zamierzamy kierować się hasłem, jakim poprzedni naczelny przywitał szanownych Czytelników 6 marca 2012 roku, czyli w pierwszym numerze GL KROTOSZYN. A brzmi ono „rzetelność nade wszystko”.

Przede wszystkim więc chcemy nadal rzetelnie Was informować, relacjonować wszystkie ważne wydarzenia – bez konfabulacji, bez zbędnych domysłów, bez doszukiwania się taniej sensacji, bez robienia afery z niczego, bez epatowania ludzkimi tragediami. Ale też nie zamierzamy unikać tematów trudnych, interwencyjnych, których jak dotąd na naszych łamach nie brakowało. A co poza tym? Czytajcie nas, a sami się przekonacie

ANDRZEJ KAMIŃSKI

Jednakże nasza setka nie ma być poprawiona kolejną i ogórkiem, by po piątej bełkotać. Nie ma służyć temu, byśmy spoczęli na laurach i oddali się opowiastkom, jak wiele już udało się nam dokonać. Nie ma powodować stagnacji, byśmy nie popadli w rutynę, która spowalnia proces rozwoju. Ma być wręcz przeciwnie! Wciąż jesteśmy na początku drogi i wiemy, jak wiele nauki i jeszcze więcej pracy przed nami. Ale w dalszym ciągu czujemy się młodzi i mamy mnóstwo energii, którą możemy wspólnie spożytkować. Spożytkować dla dobrych idei, które nam przyświecają (znajdziecie je w sąsiednim tekście).

Wracając do setki, zdarza się, że po jej spożyciu nawet największy malkontent potrafi się na moment uśmiechnąć, opowiedzieć dowcip. Ambaras w tym, że po chwili znów szuka dziury w całym i zajmuje się bezpodstawną krytyką. Rzuca mięsem we własnym RODOS (Rodzinne Ogródki Działkowe Otoczone Siatką), bo to jego enklawa i…wówczas wszystko mu wolno. Nie sprawdzi faktów, a krytykuje instytucje, samorządowców, narzeka, że cena ropy skoczyła i zazdrości temu, kto porusza się furą z kosmosu, po czym będąc w znienawidzonej robocie, wpada na szalony pomysł, by donieść na sąsiada, któremu się powodzi… Przecież każdy z Was wie, że bezpodstawne mieszanie kogoś z błotem – prędzej czy później – malkontentom odbije się czkawką.

Setne wydanie nie zmieni naszego nastawienia. Czy to się komuś podoba, czy nie, będziemy podążać szlakiem, który obraliśmy przed trzema laty. Skupiać się będziemy na pozytywach i działaniu. Nadal pozostaniemy niezależni! Chcemy prowokować do zrobienia kolejnych, a może dopiero pierwszego kroku. Jeśli masz plan, wizję, działaj! Zrób coś dla siebie, swoich bliskich i własnego miasta. Nie opowiadaj, nie narzekaj, tylko działaj! W zakończonej przedwczoraj drugiej turze wyborów mieliśmy jawny obraz tego, o czym piszę. Wielu chce zmian, wielu narzeka (narodowe malkontenctwo i zawiść były niestety dostrzegalne podczas większości spotkań przedwyborczych), ale do urn pofatygowało się raptem 10 tys. osób! Najpewniej szczekacze pozostali w domach. I najpewniej dziś znów zaczną narzekać na wynik głosowania, choć się do niego nie przyczynili…

GL KROTOSZYN ma jasno sprecyzowaną wizję przyszłości. Powiedzieć, że wszystko ułoży się po naszej myśli, jest niezwykle łatwo. Za to realizowanie celów krok po kroku bywa bardzo żmudnym procesem. Dlatego też nie zadeklarujemy, że za rok – otwierając gazetę – będziecie mogli posłuchać odgłosu trybun, obejrzeć w slow motion wszystkie bramki z widowiska czy też porozmawiać z kimś, kogo fotografię zamieścimy. Nie będziecie mogli też kupić markowych ciuchów wyłącznie za pomocą spoglądania na zamieszczoną grafikę. By je nabyć, trzeba ruszyć tyłek i wybrać się do sklepu. By posłuchać dopingu, czas wybrać się na stadion. By czegoś dokonać, nie wystarczy leżeć na kanapie… By kosztować smaków życia, nie można ślęczeć przez pół doby na fejsie…

Setka nie ma nas na moment rozluźnić, po czym uśpić. Wręcz przeciwnie! Ma spotęgować kreatywność oraz wpłynąć na ilość projektów, które Ty i ja możemy realizować wspólnie! A przecież otwarci na nowe byliśmy i będziemy!

Na zdrowie!

DANIEL BORSKI

W wyborach samorządowych kadencja trwa 4 lata. To niedługo, zawsze w przypadku wątpliwości można danego kandydata „zlustrować”. W dobie Internetu prawie każdy kandydat ma stronę w sieci. Można zapisać jego obietnice lub deklaracje i sprawdzać, czy je realizuje, a jeżeli nie, to czy mógł je zrealizować, czy może po prostu ktoś je blokował.

Pamiętajmy – trzeba mierzyć zamiary na siły. Nie wierzcie kandydatom, którzy obiecują, że zrealizują coś, co nie leży w kompetencji organu, do którego kandydują. Mimo plakatów, które się niedługo pojawią, polecam sprawdzić informacje o kandydatach na stronie Państwowej Komisji Wyborczej.

Kolejna sprawa – wybory w Polsce są co 4 lata (prezydenckie i europarlamentarne co 5). Kandydaci w czasie kampanii wyborczej są niezwykle mili i pomocni. Czasami człowiek czuje się bardzo beztrosko w czasie kampanii, doświadczając wszelkiej pomocy od przyszłych radnych, burmistrzów itd. Ostatnio zażartowałem w obecności pewnego kandydata, że wybory w Polsce powinny odbywać się jak w starożytnej Grecji – raz w roku. Wówczas co 12 miesięcy byłaby kampania wyborcza, a niespełnione obietnice nie wypadłyby nam tak szybko z pamięci. Ów kandydat przyznał mi rację, uznając jednocześnie pomysł za nierealny.

Przykładów niespełnionych obietnic oraz sympatii i uprzejmości szukać daleko nie trzeba. Daniel Borski zorganizował imprezę charytatywną w czasie kampanii europarlamentarnej. Rozmawiał z 23 kandydatami do Parlamentu Europejskiego i zaproponował każdemu możliwość skorzystania z mikrofonu. A przecież na coroczny Turniej GRAMY DLA… zjeżdża spora liczba mediów. Ponadto każdy kandydat mógł przywieźć gadżet do licytacji, by pomóc dzieciom. Później nasz naczelny wysłał informację do kandydatów, by zdeklarowali coroczną pomoc w formie sms lub e-mail, a nie jedynie w czasie kampanii wyborczej. Odpowiedziało i zagościło tylko sześcioro z nich…

ŁUKASZ CICHY

Minusem zawsze są koszty. Czy są one wielkie? Pozostawiam to Czytelnikom do oceny. Inwestycja kosztowała 13 054 362, 22 zł, czyli 440, 62 zł na jednego mieszkańca Krotoszyna.

Warto zaznaczyć, że możemy się z pomysłem rewitalizacji zgadzać lub nie, ale prawo nas obowiązuje. Niegdysiejszy ruch wokół rynku został zastąpiony przez ruch tylko po wschodniej części. A co najważniejsze – w tym obszarze obowiązuje “Strefa zamieszkania”, czyli – cytując Wikipedię – “(…) strefa, w której pieszy może się poruszać swobodnie po całej udostępnionej do użytku publicznego przestrzeni i ma pierwszeństwo przed pojazdami (kierujący musi ustąpić pieszemu w każdym wypadku)”.

A co się dzieje? Niekiedy piesi mają problem, by przejść przez pasy. Bo nie dość, że pojazdy „nie zamierzają” się zatrzymywać, by ustąpić pieszemu, to jeszcze pędzą z prędkością – na oko oceniając – 40-50 km/h. A przecież w strefie zamieszkania obowiązuje ograniczenie prędkości do 20 km/h! Ruch wokoło rynku, wbrew pozorom, jest dostępny, ale jedynie dla nielicznych, jak na przykład służby komunalne czy zaopatrzenie.

Warto też zastanowić się nad tym, czy ogródki piwne przyciągną liczne grono osób, a co za tym idzie – czy będą przynosić zyski? Przeczuwam, że nie będzie to tania “przyjemność”.

Ciekawi mnie, czy przedsiębiorcy z rynku stracą, czy zyskają. Trzeba pamiętać o 70-osobowej grupie, która przybyła na spotkanie rady osiedla w marcu br., mówiąc, że po rewitalizacji handel padnie. Mimo zapowiadanych protestów – nic takiego nie miało miejsca.

I kluczowe pytanie – czy re-vita-lizacja nie okaże się re-mori-zacją (od łacińskiego “uśmiercenie”)?

ŁUKASZ CICHY

Najbliższe wybory samorządowe będą pierwszymi w historii wyborami lokalnymi, w których radni powiatowi i gminni będą wybierani w okręgach jednomandatowych. W historii naszego kraju JOW-y zostały wprowadzone już trzy lata temu, ale dotyczyło to jedynie kandydatów na senatora. JOW-y stosuje się m.in. w USA, Wielkiej Brytanii, Francji, Kanadzie czy Japonii (przed 22 laty funkcjonowały tam okręgi dwu- lub trzymandatowe).

Pomysł JOW-ów ma swoje plusy i minusy. Pozytywem jest według mnie indywidualność i odcięcie się od konieczności przynależności partyjnej w stosunku do wyborów proporcjonalnych. Wcześniej kandydaci, by mieć większe szanse, musieli należeć do jakiejś partii, a w najlepszym razie – stowarzyszenia lub komitetu. Teraz każdy może spróbować sił indywidualnie. W radach gmin i powiatów nie widać tego aż tak bardzo jak w wyborach do Sejmu RP. Bo żeby zostać posłem, trzeba praktycznie być na liście danej partii. Ale żeby zostać senatorem, wystarczy (w przypadku naszego powiatu) pokonać kandydatów z okręgu ostrowskiego. Wtedy możemy być sami w senacie, ale uwalnia nas to od startu z listy danej partii.

Według danych z 2008 r. (OBOP) JOW-y w Polsce popiera 64% osób, 13 % jest przeciwnych, a 23% to niezdecydowani lub obojętni. Przeciwnicy tego pomysłu sądzą, że doprowadzi on do dominacji jednej czy dwóch partii i co najwyżej wejścia trzeciej. Być może, ale na gruncie lokalnym partyjność traci znaczenie. Jedno jest pewne – teoria zawsze ma jakieś niedociągnięcia. Dopiero praktyka pokaże rzeczywiste wady i zalety tej koncepcji. Moim zdaniem JOW-y skończą z tendencją ciągnięcia słabych wagoników przez silną lokomotywę. Od tej pory każdy wagonik będzie musiał jechać sam. Przekonamy się, ile z nich się wykolei…

ŁUKASZ CICHY

Zacznijmy chronologicznie. 1 maja jest Świętem Pracy, które zostało wprowadzone przez II Międzynarodówkę Socjalistyczną w 1889 r., a od 1950 jest świętem państwowym w Polsce. Jako ciekawostkę można dodać, że w Kościele Katolickim 1 maja jest świętem św. Józefa Rzemieślnika, które papież Pius XII wprowadził jako alternatywę dla świeckich obchodów.

Stosunkowo młodym, bo obchodzonym dopiero od dziesięciu lat, jest Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Ma on na celu uczcić naszą flagę i nauczyć szacunku do niej. Tego dnia również obchodzone jest Święto Polonii i Polaków za Granicą.

I wreszcie 3 maja. Święto to budzi kontrowersje historyków. Opierając się na faktach, jest to święto ustanowione… 5 maja 1791 roku, czyli już dwa dni po samym uchwaleniu Konstytucji. Było ono obchodzone w latach 1919-1939, 1945-1946 i ponownie od 1990 r. Od 2007 r. dzień ten jest z tego samego powodu obchodzony także na Litwie.

Konstytucja 3 Maja była pierwszą w Europie (francuska powstała pół roku później) i drugą na świecie – po amerykańskiej. Jedni twierdzą, że przyczyniła się do podtrzymania polskich dążeń do niepodległości, no i tym samym stała się symbolem. Dała przywileje polityczne mieszczanom i szlachcie. Zniosła liberum veto. Zmieniła monarchię elekcyjną (króla wybierała szlachta) na ciągłość dynastyczną (która należała do dynastii Wettinów). O dziwo, przeczytałem, że toasty za króla Poniatowskiego wznosili… antymonarchistyczni rewolucjoniści z tej okazji, lecz tylko dlatego, że uchwalenie Konstytucji przyczyniło się do ściągnięcia wojsk Prus i Rosji do Polski. Dzięki temu nie zdławili oni rewolucji francuskiej. Bądź co bądź ówcześni Polacy niedługo mogli cieszyć się nową konstytucją.

ŁUKASZ CICHY

Nieraz słyszymy w telewizji o idealnych świętach. Reklamy, filmy, gazety przepełnione są podpowiedziami – jak wystroić dom, jak zrobić najlepsze zakupy, jak przyrządzić niesamowite potrawy czy jak skorzystać z odpowiednich promocji. Jednak czy tak zilustrowane święta idealne są faktycznie udanymi?

Okazuje się, że nasz pęd świąteczny, wizja wspomnianej intensywności “familizmu” oraz zimowa atmosfera wcale nie muszą być dla nas czymś z góry porządnym. Ba, może to być silnym czynnikiem stresogennym.

Stres związany ze świętami bierze się ze sporej liczby czynników. Najważniejsze jest to, że okres Bożego Narodzenia jest pod koniec roku, który skłania nas do bilansu. Podsumowujemy mijające 12 miesięcy i często ten bilans jest ujemny, więc owa konstatacja wprowadza nas w negatywny nastrój. Spotykając się przy wigilijnym stole, jesteśmy świadomi również tego, że pojawią się pytania typu „kiedy ty się wreszcie ożenisz?”, „dlaczego się rozwodzisz?” albo „jak tam w pracy?”, “co w firmie?” itd. Pytanie o pracę nie jest z pozoru newralgiczne, ale jeśli ktoś akurat doświadcza kłopotów w miejscu zatrudnienia bądź – nie daj Boże – został zwolniony lub od dłuższego czasu jest bezrobotny, to takie pytanie jest bardzo silnym stresem. W dodatku trzeba odpowiadać na nie przy wszystkich bliskich, na których opinii nam najbardziej zależy.

Następną kwestią jest fakt, że gdy siadamy do stołu wigilijnego, nader często jesteśmy po prostu zmęczeni. Chociażby zakupami. Wystarczy teraz pójść do galerii handlowej i zobaczyć, co się tam dzieje. A poza tym chcemy, żeby wszystko było idealne. Ta pogoń za idealnością… Chcemy ładnie wyglądać, mieć pięknie zastawiony stół, mieszkanie posprzątane na błysk i grzeczne dzieci przy stole. A to jest nieosiągalne, to jedynie medialna fantazja. I przychodzi Wigilia, kiedy wszystko się kumuluje i nagle jeden ogień zapalny w postaci zmęczenia powoduje wybuch złości i podminowanie emocjonalne świąt gotowe.

Co natomiast z tradycją wieczerzy? Nasi rodzice czy dziadkowie są przyzwyczajeni do wielogodzinnego biesiadowania przy stole. Natomiast młodzi ludzie jak już zjedzą, to chcą odejść od stołu, pojechać w drugie święto na pierwszą lepszą imprezę czy po prostu obejrzeć film, “poszperać” na Facebooku lub pograć na nowym tablecie czy playstation.

Ważne, czy spotykamy się tylko z rodzicami, czy są z nami również dziadkowie, ewentualnie dalsza rodzina. Wtedy jest trochę inaczej. W towarzystwie tylko rodziców jest większa elastyczność. Jeżeli natomiast grono jest szersze, to polemika i dyskusja są ograniczone.

Idąc na Wigilię, spróbujmy sobie ją najpierw wyobrazić. Cofnijmy się w czasie i przypomnijmy sobie, jak ten dzień wyglądał niegdyś i co nam nie odpowiadało. Następnie zadajmy sobie pytanie, czy i jak możemy coś zmienić. Czasem tak naprawdę wystarczy zmodyfikować nasze nastawienie. Jeżeli mamy jakieś resentymenty czy przykre pretensje, na przykład do naszej rodziny, to pomyślmy o tym, że święta nie są momentem do załatwiania tego typu spraw. Pozostawmy więc rany i bolączki na boku. Ustalmy inny termin na rachunek i tzw. “payback”. Lepiej zastanowić się, jak postąpić, żeby te święta przeszły gładko. I nie mieć też dużych oczekiwań.

Jak pogodzić stare pokolenie z młodym? Jeśli wiemy, do kogo się wybieramy na Wigilię, musimy wcześniej przygotować grunt. Porozmawiajmy o tym, przygotujmy ich na to, by nie zmuszali naszych dzieci do siedzenia przy stole. Myślę, że taka wcześniejsza rozmowa dużo by pomogła.

Jak unikać tematów drażliwych, które mogą spowodować, że za chwilę wybuchnie potężna awantura? Po prostu starajmy się ich nie poruszać. A jeśli już się pojawią, nie brnijmy w nie, ustąpmy. Może warto wcześniej wymyślić sobie scenariusz na taką ewentualność. Bardzo często popełniamy błąd, który fachowo nazywa się błędem fałszywej powszechności. Polega on na tym, że wydaje nam się, iż poglądy, które reprezentujemy, są podzielane przez większość ludzi. Dotyczy to najczęściej bardzo drażliwych tematów. Przykład? Jeżeli popieramy aborcję albo jesteśmy jej przeciwni, to uważamy, że większość społeczeństwa jest takiego samego zdania. Często zdarza się, że wchodzimy na Wigilię i zaczynamy mówić negatywnie o jakiejś osobie czy zjawisku, oczekując, iż nasi współbiesiadnicy myślą tak samo. Ale nagle się okazuje, że nawet bliskie nam osoby mają inny pogląd.

Warto też przygotować się na ewentualne pytania babci, która po raz trzydziesty zapyta nas, kiedy w końcu zostaniemy mężem/żoną, damy jej prawnuki albo kiedy skończymy studia? Nie należy bać się tych pytań. One prawdopodobnie i tak padną. Dlatego zastanówmy się, jak w najlepszy sposób, tzn. najmniej zapalny, z tego wybrnąć. Najczęściej bywa tak, że jak człowiek nie jest agresywny, ale za to szczery w swojej odpowiedzi, to rozmówcy rozumieją nas i nie drążą tematu. Wydaje się, iż najważniejsze jest właśnie to, by się nie zdenerwować i nie wyskoczyć z pretensją: „babciu, zadajesz znów te pytania” czy „znów wszystkich wkurzasz”. Najlepszym rozwiązaniem jest spokojne wyjaśnienie, że czasy się zmieniły, a co za tym idzie – ludzkie zachowania również.

Biorąc pod uwagę wszystkie te podpowiedzi, może się okazać, że wcale nie będziemy musieli w te święta uciekać w góry, przytulny kurort czy do SPA, a po prostu spędzimy miło ten czas, w cieple domowego ogniska, starając się wydobyć z rodziny maksimum ciepła i zrozumienia, a stroniąc od toksycznych emocji. Tego życzę naszym Czytelnikom, razem z ogromem miłości i optymizmu w nowym roku.

JAREK BANASZEK

Problem drogich leków to tylko jeden z punktów długiej listy zażaleń. Koncerny farmaceutyczne zarabiają grube pieniądze na lekach tanich w produkcji (koszt produkcji jednej szczepionki szacuje się na 2 centy europejskie), a dziwnie drogich w dystrybucji. To jednak nie jedyna medyczna niesprawiedliwość i wyraz braku ducha zakurzonej przysięgi Hipokratesa we współczesnej medycynie.

Zebrałem głosy od czytelników i jeden zdecydowanie mnie zaskoczył. Informacja o tym, iż zdarzało się, że w krotoszyńskich aptekach nie można było w czasie dyżurów nocnych otrzymać leków niezbędnych, to informacja porażająca. I to leków pierwszej potrzeby, ratujących życie! Nie jest dla mnie wytłumaczeniem nocna pora. Przykład pacjenta, który nie mógł otrzymać insuliny (sic!), pokazuje, że choćby prosty lek na cukrzycę nie jest towarem, w który apteki starają się zaopatrywać na bieżąco, prewencyjnie, w wystarczających ilościach. Widocznie da się zarobić lepiej na pastylkach od bólu głowy, maści na hemoroidy, kremie do twarzy czy… tabletkach wczesnoporonnych. Może przez to, że one nie są refundowane..? Inny przykład – niedawno zmarłej dziewczyny z powodu niedostarczenia na czas niezbędnego leku – smutną prawdę tylko potwierdza.

Nader drażliwą (dla kogo..?) kwestią jest podejście lekarzy do pacjentów. W każdym stadzie owiec zdarzają się też barany. Tak też jest w tej grupie zawodowej. Lekarzy nie można krytykować zbytnio, bo to ciężka praca, w większości przypadków z powołania. Znam takich, którzy poświęcają się niemal całym sercem dla służby, którą pełnią. Ale nadal napotykamy przykłady nie do końca “ludzkiej” pomocy medycznej.

Wina nieraz nie leży wyłącznie po stronie “czynnika ludzkiego”, gdyż niejednokrotnie niewłaściwe podejście do pacjentów jest konsekwencją nadmiaru biurokracji, ograniczeń systemowych czy też ekonomicznych, a to już problemy tworzone przez decydentów politycznych, przepisy prawa, czynniki ekonomiczne i procedury. Niestety.

Jednak w tej (mówiąc na przekór) “beczce dziegciu” jest też i łyżka miodu. Mam na myśli działania niezłomnych społeczników, takich jak choćby Jan Pawlik, który już od kilku lat stara się przekonać lokalne władze do budowy kardiologicznego centrum opieki ambulatoryjnej. Projekt ów szerzej opisujemy w artykule “Centrum dla serca”. Zachęcam do lektury. Czas porządnie wyleczyć naszą służbę zdrowia.

JAREK BANASZEK